Het volgende vond ik op Facebook.
Het geeft een gevoel weer dat ik herken en dus jat ik het.
Het volgende is een facebook bericht geschreven door iemand anders.


Ik vind al maanden dat ik iets over het Europese vluchtelingenbeleid moet schrijven.
Over de slavernij in Libië, veroorzaakt door Europa. Over de migratietop die nu bezig is. Over de komende en bestaande vluchtelingen deals.

Over de steeds verder gaande leugens van onder andere Halbe Zijlstra, over dat de slavenmarkten in Libië niks te maken hebben met Europees beleid, over dat hij zelfs mensen daarvoor en voor verdrinking zou willen behoeden – terwijl hij dichtere grenzen wil, en nieuwe vluchtelingen deals wil sluiten die dit juist veroorzaken.

Ik moet er over schrijven. Maar het lukt me op dit moment gewoon niet.

De leugens zijn zo groot, het leed wat wordt aangericht zo massief, het slopen van mensenrechten zo ernstig, dat ik het gewoon niet trek.
Het is zo heftig, die hypocrisie van politici die zeggen dat ze mensen willen redden, dat ze legale migratiewegen willen, maar die chanteren met ontwikkelingshulp, die stoer zeggen dat ze extra hervestigingen willen terwijl ze nog niet eens de helft van hun vorige belofte hebben ingelost. Die ouwehoeren over menselijkheid, terwijl ze tegen noodhulp stemmen. Die doen alsof ze redelijk zijn, terwijl ze met dictators onderhandelen over hoe die hun volk in hun land kunnen opsluiten.

Europa, jij koning van de mensenrechten, ik moet over je schrijven, ik moet je broek omlaag trekken, ik moet de wereld tonen wat je werkelijk bent.

Maar ik zie mijn toetsenbord niet, want ik huil.

Geplaatst op facebook door: Bas Thijs